Zanim zaczniesz, otwórz okno lub zbliż się do jakiegoś znaku przyrody. Może zobaczysz niebo, drzewo, roślinę w doniczce, wodę w szklance albo wiatr poruszający zasłoną. Nie ma miejsca zupełnie pozbawionego stworzenia. Nasze ciała, powietrze, którym oddychamy, i ziemia pod stopami już do niego należą.
Franciszek z Asyżu nie patrzył na świat jak na magazyn rzeczy. Nazywał słońce, księżyc, wodę i ogień braćmi i siostrami. Nie znaczy to, że mylił stworzenia z Bogiem. Przeciwnie: przyjmował je jako dary Stwórcy i zapraszał każde do udziału w uwielbieniu.
Pieśń stworzeń jest radosna, lecz nie zrodziła się z łatwego życia. Franciszek ułożył ją pod koniec życia, gdy był ciężko chory i niemal nie znosił światła. Później dodał zwrotki o przebaczeniu i pokoju; blisko śmierci zaśpiewał także o Siostrze Śmierci cielesnej. Jego uwielbienie nie ukrywało bólu. Pośród niego odkrył wspólnotę większą niż cierpienie.
Skąd pochodzi ta droga?
Pieśń stworzeń, nazywana także Pieśnią słoneczną, jest autentycznym tekstem św. Franciszka. Została napisana w języku ludowym Umbrii, a nie po łacinie używanej w wielu ówczesnych tekstach religijnych. Zakon Braci Mniejszych zalicza ją do modlitw Franciszka. W 2025 roku obchodził osiemsetlecie pieśni, przypominając, że obejmuje ona całe stworzenie i prowadzi ku pojednaniu z Bogiem, braćmi i siostrami oraz światem stworzonym.
Ta strona nie przedstawia pełnego przekładu pieśni. Współczesne tłumaczenia wymagają własnych wyborów, a niektóre mogą być chronione prawem autorskim. Oferujemy drogę modlitwy i oryginalny tekst Portalu São Francisco, inspirowany ruchem pieśni: uwielbieniem Stwórcy ze stworzeniami, wdzięcznością, pojednaniem i troską.
Papież Franciszek uczynił pierwsze słowa pieśni tytułem encykliki Laudato si’. Wyjaśnia, że nazywanie ziemi siostrą nie jest romantyzowaniem natury. Wszystko jest powiązane: troska o rzeki, zwierzęta i lasy musi iść razem z troską o ubogich, ofiary przemocy i przyszłe pokolenia.
Modlitwa o dołączenie do chóru stworzenia
Najwyższy i łaskawy Stwórco,
dzisiaj dołączam do pieśni stworzenia.
Z Bratem Słońcem
dziękuję za światło budzące drogi
i proszę o serce, które także daje światło.
Z Siostrą Księżycem i gwiazdami
dziękuję za piękno, którego nie mogę posiadać,
i za noc uczącą odpoczynku.
Z Bratem Wiatrem i całym powietrzem
dziękuję za każdy oddech
i proszę, byśmy troszczyli się o wspólne niebo.
Z Siostrą Wodą
dziękuję za ugaszone pragnienie,
obmycie, deszcz i rzeki.
Naucz mnie nie marnować
tego, czego tak wielu nadal szuka.
Z Bratem Ogniem
dziękuję za ciepło i odwagę
i proszę, by moja siła nigdy nie niszczyła.
Z naszą siostrą i Matką Ziemią
dziękuję za pokarm,
nasiona, owoce i barwy.
Uczyń moje ręce troskliwymi,
nigdy rękami właściciela bez granic.
Z tymi, którzy przebaczają z miłości,
proszę o pokój mówiący prawdę,
naprawiający ranę
i kończący zemstę.
Z cierpiącymi
proszę o obecność i pocieszenie.
Z każdym człowiekiem i stworzeniem
uznaję, że nie żyję samotnie.
Przyjmij moje uwielbienie
i przemień wdzięczność w troskę.
Obym służył Ci z pokorą
w wielkiej rodzinie, którą stworzyłeś.
Amen.
Oryginalna modlitwa Portalu São Francisco, inspirowana duchowym ruchem autentycznej Pieśni stworzeń.
Jak modlić się z Pieśnią stworzeń
Wybierz pobliskie stworzenie. Nie musi należeć do wspaniałego krajobrazu. Może to być liść, kamień, woda albo twój oddech. Obserwuj przez minutę bez fotografowania i wyjaśniania. Zauważ barwę, kształt, ruch, temperaturę lub dźwięk.
Następnie zapytaj: **Co otrzymuję od tego stworzenia?** **Co mówi mi ono o hojności Boga?** **Jakiej troski potrzebuje?** Woda na przykład gasi pragnienie, przypomina otrzymane życie i prosi, by jej nie zanieczyszczać ani nie marnować.
Powoli przeczytaj modlitwę. Po każdej części odpowiedz: **„Pochwalony bądź, mój Boże”.** Ta krótka odpowiedź naśladuje ruch pieśni, lecz nie jest pełnym powtórzeniem jej zwrotek.
Na końcu wybierz możliwy dziś czyn troski: użyj tylko potrzebnej wody, nie kupuj jednorazowej rzeczy, szanuj zwierzę, posegreguj odpady, idź pieszo zamiast jechać, jeśli to bezpieczne, albo wesprzyj osobę dotkniętą problemem środowiska. Jeśli jesteś dzieckiem, zaproś dorosłego do wspólnego działania.
Nie zmieniaj praktyki w sprawdzian doskonałości. Nikt nie rozwiązuje kryzysu stworzenia w jeden dzień. Kontemplacja wychowuje spojrzenie; dobre spojrzenie prowadzi do lepszych wyborów; małe wspólne wybory mogą stworzyć wielką zmianę.
Jeden krajobraz, jedna rodzina
Wyobraź sobie koniec nocy nad Asyżem. Księżyc jest jeszcze na niebie, lecz słońce już dotyka kamieni. Wiatr przechodzi przez drzewo oliwne. Woda płynie doliną. Budzi się ptak. Żadne z tych stworzeń nie musi walczyć o miejsce w uwielbieniu: każde ofiarowuje własny sposób istnienia.
Wchodzimy do chóru, przyjmując, nie rozkazując. Nie tworzymy pierwszego światła, nie uczymy nasiona otwierania się ani nie wynajdujemy powietrza. Ta prawda czyni nas pokornymi i odpowiedzialnymi, bo otrzymaliśmy rozum, ręce oraz zdolność podejmowania decyzji, które chronią lub ranią.
Franciszek włączył do pieśni ludzkie pojednanie. To rozstrzygające. Nie możemy mówić „Siostro Wodo” i odmawiać czystej wody ubogim. Nie możemy podziwiać lasów i gardzić ludami, które ich strzegą. Nie możemy kochać zwierząt, a ludzi traktować jak przedmioty. Prawdziwe uwielbienie łączy to, co rozdzielił egoizm.
Kontemplując stworzenie, pozwól mu powiększyć twoją rodzinę. Woda w szklance przeszła przez chmury, rzeki, rury i pracę wielu ludzi. Owoc mieści słońce, deszcz, ziemię, nasiona i ludzką troskę. Wszystko jest powiązane.
Może najbardziej franciszkańska modlitwa na dziś brzmi: przyjmować z wdzięcznością, używać z umiarem, dzielić się sprawiedliwie i odpowiadać troską. Tak nasz głos odnajduje miejsce w pieśni.