Nie każda modlitwa odbywa się w bezruchu. Czasem stopy znajdują rytm pomagający sercu. Znana ulica wygląda inaczej. Wiatr przypomina, że otrzymujemy powietrze bez kupowania. Drzewo, niewidoczne w pośpiechu, staje się małym znakiem dobroci Boga.
W Ewangeliach Jezus często jest w drodze. Przechodzi przez miasta, wchodzi na wzgórza, odwiedza domy i spotyka ludzi przy drodze. Po Zmartwychwstaniu zbliża się do dwóch uczniów idących ze smutkiem do Emaus. Pyta o ich ból, słucha, rozmawia i łamie chleb. Droga staje się miejscem spotkania.
Modlitwa w drodze nie wymaga pięknego szlaku, silnych nóg ani wielu kilometrów. „Iść” znaczy tu uważnie przemierzać możliwą drogę: pieszo, o lasce lub balkoniku, na wózku, z przewodnikiem, poruszając rękami albo śledząc trasę wzrokiem przez okno. Przed Bogiem odległość nie mierzy głębi modlitwy.
Skąd pochodzi ta droga?
To oryginalna modlitwa Portalu São Francisco, inspirowana wędrówkami Jezusa, pielgrzymim życiem Franciszka i chrześcijańskim zaproszeniem do kontemplacji stworzenia. Nie napisał jej święty.
Franciszek i bracia uważali się za pielgrzymów na tym świecie. Wędrowali, głosząc Ewangelię, i zależeli od gościnności, lecz nie była to duchowa turystyka. Była szkołą prostoty, spotkania i pokoju. Zakon Braci Mniejszych nadal opisuje życie franciszkańskie jako modlitwę, braterstwo i chodzenie śladami Chrystusa.
W Laudato si’ papież Franciszek mówi, że możemy odkryć tajemnicę w liściu, górskiej ścieżce, kropli rosy i twarzy ubogiego. Nie znaczy to, że stworzenia są Bogiem. Mogą uczyć wdzięczności, granic i troski, kierując spojrzenie ku Stwórcy.
Dlatego modlitwa ma trzy ruchy: przyjęcie drogi, zauważenie tych, którzy ją dzielą, i odpowiedź troską.
Modlitwa możliwej drogi
Jezu, mój Towarzyszu,
idź ze mną tą możliwą drogą.
Dostosuj krok do mojego,
bez pośpiechu i żądań.
Gdy stopy dotykają ziemi,
przypominaj, że ziemia jest darem.
Gdy koła jadą naprzód,
błogosław tych, którzy otworzyli drogę,
i naucz nas usuwać bariery.
Gdy ciało potrzebuje się zatrzymać,
pozostań ze mną w przerwie.
Gdy mogę tylko patrzeć na drogę,
zanieś moje serce do tych,
za których chcę się modlić.
Otwórz moje zmysły:
obym zauważał światło,
wiatr, dźwięki i twarze,
niczego nie posiadając,
wszystko przyjmując z wdzięcznością.
Pokaż idących samotnie,
niosących zbyt wielki ciężar,
spotykających schody tam, gdzie powinny być drzwi,
potrzebujących towarzystwa i szacunku.
Jeśli jestem smutny jak uczniowie w Emaus,
wysłuchaj tego, co boli we mnie.
Jeśli jestem radosny,
przemień radość w dzielenie się.
Jeśli gubię się w pośpiechu,
łagodnie zawołaj mnie po imieniu.
Niech każdy krok,
każdy obrót koła,
każdy ruch i każda przerwa
zbliżają mnie do Twojego sposobu kochania.
A gdy wrócę,
niech droga trwa we mnie:
w trosce o stworzenie,
w miejscu dla każdego
i w pokoju dzielonym z innymi.
Amen.
Oryginalna modlitwa Portalu São Francisco, inspirowana Ewangelią i duchowością franciszkańską.
Jak modlić się w drodze
Zacznij od bezpieczeństwa. Wybierz znane, dostępne miejsce odpowiednie dla ciała. Jeśli jesteś dzieckiem, powiedz odpowiedzialnemu dorosłemu i nie idź sam w odludne miejsca. Nie używaj słuchawek uniemożliwiających zauważenie pojazdów, rowerów lub ludzi. Zabierz wodę i szanuj ból, upał, chłód oraz zmęczenie. Zatrzymanie nie psuje modlitwy.
Zacznij słowami: „Jezu, idź ze mną”. Przez kilka minut znajdź wygodny rytm. Możesz połączyć zdanie z ruchem: „Przyjmuję Twój pokój”, gdy ruszasz naprzód; „Dzielę się Twoim pokojem” przy kolejnym ruchu. Nie wymuszaj oddechu.
Potem zrób cztery krótkie przerwy uwagi, nawet nie zatrzymując ruchu:
- Ziemia: podziękuj za to, co cię podtrzymuje.
- Stworzenie: zauważ kolor, dźwięk lub życie, nie zrywając go ani nie krzywdząc.
- Ludzie: po cichu błogosław mijanych, szanując ich prywatność.
- Misja: zauważ coś, o co możesz zadbać — bezpieczny do podniesienia śmieć, zablokowane przejście do zgłoszenia lub osobę potrzebującą towarzystwa.
Przy ograniczonej mobilności dostosuj praktykę swobodnie. Wybierz krótką dostępną trasę, poruszaj dłońmi w rytmie modlitwy, obserwuj drzewo przez okno lub poproś kogoś o opisanie drogi. Nikt nie musi dowodzić wysiłku. Towarzysz powinien zapytać przed popchnięciem wózka lub udzieleniem pomocy; szacunek także się modli.
Na końcu zatrzymaj się na chwilę i powiedz: „Dziękuję za drogę. Pokaż mi następny krok miłości”.
Jezus nie mija w pośpiechu
W drodze do Emaus Jezus mógł przybyć szybko i wszystko od razu wyjaśnić. Zamiast tego dostosował krok do dwóch zniechęconych przyjaciół. Pytał, słuchał i pozostał. Droga zmieniła się nie dlatego, że zniknęły kamienie, lecz dlatego, że odkryli, iż nie są sami.
To serce tej modlitwy. Droga nie jest ucieczką. Zwracając uwagę na ziemię, poznajemy granice. Zauważając barierę, uczymy się odpowiedzialności. Dostrzegając drugą osobę, uczymy się braterstwa. Franciszkańska kontemplacja przywraca nas światu bardziej uważnymi.
Może twoja dzisiejsza droga ma dziesięć kilometrów. Może dziesięć kroków. Może odbywa się całkowicie z krzesła, łóżka lub okna. Jezus nie czeka na końcu doskonałej odległości. Zbliża się tam, gdzie jesteś, i pyta jak uczniów: co niesiecie w sercach, idąc?