Uwielbienie Boga Najwyższego

Gdy żadne słowa nie wydają się wystarczające

Wyobraź sobie chłodną noc na górze. Nie ma oświetlonych ulic, muzyki ani tłumu. Są kamień, wiatr i cisza. Franciszek jest zmęczony, a jego ciało nosi cierpienie. Mimo to modlitwa nie zaczyna się od skargi. Zaczyna się od dwóch słów powtarzanych jak bicie serca: „Ty jesteś”.

Czasem myślimy, że uwielbienie polega na wypowiadaniu pięknych słów, ponieważ wszystko dobrze się ułożyło. Franciszek uczy czegoś większego: uwielbienie to rozpoznanie, kim jest Bóg, nawet gdy życie pozostaje trudne. To jak otwarcie okna w ciemnym pokoju. Problemy nie znikają, ale przestają wypełniać cały horyzont.

Ta modlitwa nie próbuje wyjaśnić Boga. Franciszek wypowiada imiona: święty, mocny, dobry, miłość, mądrość, pokora, piękno, łagodność. Każde imię jest małym płomieniem. Razem pomagają zobaczyć, że Bóg nie jest odległą ideą. Jest Tym, w którym serce znajduje bezpieczeństwo, odpoczynek i radość.

Modlitwa prawie bez słowa „ja”

Zauważ coś niezwykłego: Franciszek prawie nie mówi o sobie. Nie wylicza tego, co zrobił, na co zasłużył ani co chce otrzymać. Powtarza: „Ty jesteś”. Nie usuwa w ten sposób własnej osobowości. Przeciwnie — umieszcza swoje życie na właściwym miejscu. Kiedy nasze „ja” przestaje być środkiem wszystkiego, serce zyskuje przestrzeń do oddychania.

Piękne jest także to, że Franciszek nazywa Boga pokorą. Może to brzmieć dziwnie: Bóg jest Najwyższy, a jednak pokorny? Dla wiary chrześcijańskiej — tak. Jezus nie przyszedł, by przygniatać małych. Zbliżył się, służył, umywał nogi i oddał swoje życie. Wielki Bóg nie musi nikogo pomniejszać, aby ukazać swoją wielkość.

Franciszek powtarza słowa „piękno” i „łagodność”. Być może nie jest to przypadek. Niektóre prawdy trzeba usłyszeć więcej niż raz, zanim przejdą przez mur lęku. Bóg jest pięknem, gdy nasz wzrok utkwił w tym, co brzydkie. Bóg jest łagodnością, gdy światem zdaje się rządzić krzyk. Powtarzanie nie jest brakiem wyobraźni; jest pozostawaniem przy źródle.