Modlitwa przed krucyfiksem

Modlitwa dla tych, którzy jeszcze nie widzą drogi

Franciszek nie urodził się z wiedzą o tym, co ma zrobić ze swoim życiem. Jako młody człowiek pragnął zabaw, uznania i rycerskich przygód. Potem przyszły wojna, więzienie i choroba. Marzenia przestały prowadzić jego serce. Zmieniał się, ale wciąż nie wiedział, kim się stanie.

Być może znasz to uczucie. Nie trzeba być dorosłym, aby czuć zagubienie. Czasem nie wiemy, jak naprawić błąd, zmierzyć się z trudną rozmową albo rozpoznać, czego oczekuje Bóg. Chcielibyśmy otrzymać całą mapę. Franciszek zostawił na takie chwile krótką modlitwę. Prosi w niej o tyle światła dla serca, ile potrzeba, by uczynić następny prawdziwy krok.

Franciszek prosi o światło we własnym wnętrzu

Kiedy czujemy się zagubieni, łatwo pomyśleć: „Gdyby wszyscy ludzie i wszystkie okoliczności się zmieniły, wszystko byłoby dobrze”. Franciszek zaczyna gdzie indziej. Prosi Boga, aby rozjaśnił ciemności jego serca. Nie oskarża miasta, rodziny ani dawnych przyjaciół. Najpierw pozwala światłu wejść do własnego wnętrza.

Ciemność serca nie oznacza, że ktoś jest potworem. Może nią być lęk, pycha, pośpiech, smutek, gniew albo tak silne pragnienie podobania się innym, że przestajemy słyszeć prawdę. Światło Boga nie przychodzi, żeby upokorzyć. Łagodnie pokazuje to, co wymaga uzdrowienia, i drogę, na której możemy zacząć.

Następnie Franciszek prosi o trzy dary, które idą razem. Prawdziwa wiara oznacza zaufanie Bogu i poważne traktowanie Ewangelii. Niezachwiana nadzieja oznacza dalszą wędrówkę, nawet jeśli jeszcze nie widzimy jej końca. Doskonała miłość nie znaczy, że nigdy nie popełnimy błędu. Oznacza pragnienie miłości całym sercem — takiej, która nie traktuje ludzi jak przedmiotów i nie znika, gdy służba zaczyna kosztować.

Niektóre przekłady mówią o „doskonałej miłości czynnej” albo „doskonałej miłości”. W języku chrześcijańskim chodzi o miłość pochodzącą od Boga i szukającą dobra drugiego człowieka. Dla jasności używamy słów „doskonała miłość”.

To nie jest modlitwa o poznanie przyszłości

Franciszek prosi również o „zrozumienie i poznanie”. Chce pojąć coś wewnętrznie i jasno rozeznać. Zrozumienie bez poznania może się pogubić; wiedza bez miłości może stać się zimna. Prosi o jedno i drugie.

Ostatnia prośba jest rozstrzygająca: nie tylko poznać wolę Boga, lecz także ją wypełnić. Modlitwa kończy się w dłoniach i stopach. Krok po kroku Franciszek modlił się, zbliżał do ubogich, opiekował się ludźmi dotkniętymi trądem, naprawiał małe kościoły i odnajdywał braci. Nie otrzymał całego planu w jednym błysku. Odpowiedź stawała się jaśniejsza, gdy szedł.

To chroni nas przed traktowaniem wiary jak wróżby. Nie każda myśl pojawiająca się podczas modlitwy jest poleceniem Boga. Ważne decyzje muszą szanować Ewangelię, ludzką godność, rzeczywistość i mądrą radę. Bóg nigdy nie każe dziecku ukrywać krzywdy, przyjmować niebezpieczeństwa ani dochowywać szkodliwej tajemnicy. W takich sytuacjach zwrócenie się do bezpiecznej osoby dorosłej i szukanie odpowiedzialnej pomocy jest krokiem ku światłu.

Ukrzyżowany Chrystus także uczy nas rozpoznawać wolę Boga. Jezus nie panuje przez strach: kocha, służy, przebacza i oddaje życie. Okrutny lub nieuczciwy wybór nie staje się święty tylko dlatego, że ktoś mówi: „Bóg tak nakazał”. Światło Chrystusa prowadzi do prawdy i miłości.