Nocą świat zmienia głos. Ubywa zadań, zamykają się drzwi, a to, co w dzień udało nam się ukryć, może pojawić się w ciszy. Przypominamy sobie wypowiedziane słowo, coś dobrego, co się wydarzyło, albo problem, który jeszcze się nie skończył.
Często zabieramy to wszystko do łóżka. Ciało się kładzie, ale umysł nadal biegnie. Modlitwa nie jest magicznym przyciskiem, który wymazuje myśli. Jest miejscem, w którym możemy przestać dźwigać je samotnie. Przed Bogiem dziękujemy za dobro, uznajemy to, co potrzebuje przebaczenia, i powierzamy Mu to, czego o tej porze nie umiemy rozwiązać.
Franciszek i jego pierwsi bracia mieli niewiele rzeczy. Nauczyli się, że żaden dom, zamek ani bogactwo nie daje pełnego bezpieczeństwa. Ufali Bogu, a także braterstwu: troszczyli się o siebie nawzajem. Zasypiać w duchu franciszkańskim to zgodzić się, że jesteśmy stworzeniami, a nie maszynami. Potrzebujemy odpoczynku. Kiedy śpimy, Bóg nadal kocha świat.
Być może twój dzień był piękny. Być może był pogmatwany. Być może nie jesteś zadowolony ze wszystkiego, co zrobiłeś. Noc nie mówi, że twoja historia dobiegła końca; daje tylko przerwę. Jutro może przynieść naprawę, rozmowę, leczenie i nowy początek. Teraz możesz stanąć przed Bogiem w prawdzie i odpocząć.
Skąd pochodzi ta modlitwa?
To oryginalna modlitwa Portalu São Francisco. Nie należy do pism św. Franciszka i nie jest oficjalną modlitwą liturgiczną.
Inspiruje ją starożytny chrześcijański zwyczaj modlitwy na koniec dnia. Katechizm zalicza modlitwę wieczorną do rytmów, które pomagają sercu pamiętać o Bogu. Czerpie również z Psalmu 4, modlitwy ufności kończącej się obrazem człowieka, który kładzie się i spokojnie zasypia, ponieważ w Panu znajduje bezpieczeństwo.
Spokojny przegląd dnia także należy do tej inspiracji. Przejrzeć dzień nie znaczy szukać powodów, by nienawidzić siebie. Znaczy patrzeć na wydarzenia w świetle miłości: dziękować, dostrzegać, gdzie kogoś zraniliśmy, prosić o przebaczenie i przygotować możliwą naprawę. Potem trzeba pozostawić ostateczny osąd w miłosiernych rękach Boga.
Modlitwa powierzenia nocy
Boże, który czuwasz w miłości,
nadeszła noc,
a ja przychodzę odpocząć przed Tobą.
Dziękuję Ci za życie tego dnia,
za ludzi, którzy mi pomogli,
za pożywienie, za to, czego się nauczyłem,
i za małe chwile radości,
których o mało nie przeoczyłem.
Przyjmij także to, co było trudne:
zadanie, które nie zostało ukończone,
odpowiedź, która nie nadeszła,
smutek, którego nie umiałem wyjaśnić,
i troskę, która nie chce odejść.
Jezu cichy i pokornego serca,
łagodnie pokaż mi,
czy dziś kogoś zraniłem.
Przebacz moje ostre słowa,
egoizm, nieuczciwość
i dobro, które mogłem uczynić, lecz pozwoliłem mu przejść obok.
Daj mi jutro odwagę naprawić
to, co jeszcze można naprawić.
Nie pozwól, by poczucie winy zamknęło moje serce.
Naucz mnie przyjmować Twoje przebaczenie
i rozpoczynać od nowa w prawdzie.
Powierzam Ci ludzi, których kocham,
tych, którzy są daleko,
pracujących przez całą noc,
tych, którzy nie mają bezpiecznego łóżka,
i tych, którzy płaczą niewidzialni.
Chroń dzieci,
pociesz chorych
i przybliż pomoc każdemu, kto jest w niebezpieczeństwie.
Ucisz moje ciało.
Uwolnij moje dłonie od tego, nad czym nie mam władzy.
Niech mój oddech stanie się spokojny,
a serce niech pamięta:
jestem Twoim umiłowanym stworzeniem;
nie muszę rozwiązać problemów świata przed zaśnięciem.
Jak Franciszek pod niebem Asyżu,
chcę ufać, że księżyc, gwiazdy
i cała noc także należą do Ciebie.
Pozostań w tym domu.
Pozostań z tymi, których kocham.
Pozostań ze mną w ciszy.
A jeśli się obudzę,
niech Twoje imię będzie małym światłem,
dopóki sen nie powróci.
W Twoje ręce składam mój dzień i moje życie.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Oryginalna modlitwa Portalu São Francisco, inspirowana chrześcijańską modlitwą wieczorną i franciszkańską ufnością.
Jak modlić się tą modlitwą
Jeśli możesz, odłóż ekran kilka minut przed snem. Usiądź lub połóż się wygodnie. Zrób znak krzyża i powróć myślą do dnia, jakbyś przechodził przez dom z małą lampą.
Najpierw przypomnij sobie jedną rzecz, za którą jesteś wdzięczny. Potem uznaj jedną rzecz, która potrzebuje przebaczenia lub naprawy. Na końcu powierz jedną troskę, której teraz nie możesz rozwiązać. Nie twórz nieskończonej listy. Wystarczą trzy wspomnienia.
Powoli przeczytaj modlitwę. Jeśli zaśniesz w połowie, nic nie szkodzi. Zaśnięcie w ufności Bogu nie jest porażką. W dni wielkiego zmęczenia powtarzaj tylko: „W Twoje ręce, Panie, składam ten dzień”.
Jeśli wydarzyło się coś pilnego — komuś grozi niebezpieczeństwo, pojawił się silny ból, groźba lub problem wymagający pomocy dorosłego — nie używaj modlitwy do odwlekania pomocy. Zawołaj odpowiedzialną osobę. Bóg troszczy się o nas także poprzez ręce i decyzje innych ludzi.
Lampa, która może odpocząć
Wyobraź sobie płonącą małą lampę. Przez wiele godzin oświetlała pokój. Teraz ktoś osłania płomień dłonią i go gasi. Ciemność nie pokonała światła. Lampa po prostu zakończyła służbę tego dnia.
My także mamy granice. Jest czas działania i czas odpoczynku. Pragnienie dalszego kontrolowania wszystkiego przez noc może wydawać się odpowiedzialne, lecz nikt nie został stworzony do czuwania nad całym wszechświatem. Ufność mówi: „Zrobiłem to, co mogłem; powierzam Bogu to, co pozostało, i wrócę do tego we właściwym czasie”.
Psalm 4 łączy dwie piękne rzeczy: szczerość serca i pokój snu. Możemy uznać błędy, nie zapominając, że jesteśmy kochani. Możemy przynieść Bogu rany, nie zmieniając łóżka w salę sądową. Jutro jeszcze nie nadeszło. Noc jest milczącą siostrą, która nas okrywa, odnawia siły i uczy pokory.
Odpocznij. Nie musisz zasłużyć na sen. Odpoczynek także jest darem.
Poznaj źródła
- Psalm 4 — Konferencja Episkopatu Stanów Zjednoczonych — psalm ufności, który kończy się pokojem człowieka kładącego się i zasypiającego bezpiecznie w Bogu.
- Katechizm Kościoła Katolickiego, 2697–2699 — Życie modlitwy — zalicza modlitwę poranną i wieczorną do codziennego rytmu tradycji chrześcijańskiej.
- Katechizm Kościoła Katolickiego, 1783–1785 — Formowanie sumienia — proponuje formowanie sumienia w świetle Słowa, modlitwy i pomocy innych.
- Katechizm Kościoła Katolickiego, 302–324 — Opatrzność Boża — przypomina o Bożej trosce i ludzkiej współpracy w Jego zamyśle.